Kras_anka

O MARCE

Mam na imię Anna i mieszkam w Jeleniej Górze. Mam artystyczną duszę. Od dziecka pasjonowałam się rysunkiem. Rysowałam wszędzie; nawet podczas lekcji języka polskiego. Kreśliłam projekty sukien wieczorowych, ślubnych, ale też takich na co dzień. Swoje projekty z chęcią rozdawałam koleżankom ze szkolnej ławki. Oprócz rysowania pasjonowało mnie szycie. Już jako dziecko podglądałam Mamę podczas pracy na maszynie do szycia „Łucznik” i sama potrafiłam ją obsłużyć. Z biegiem lat zaczęłam marzyć o studiach na ASP, na kierunku projektowania mody. Chciałam zostać wielka projektantką. Niestety stchórzyłam. Nie wierzyłam w siebie wystarczająco mocno i nawet nie przystąpiłam do egzaminu. Zamiast tego podjęłam studia biznesowe, dzięki którym znalazłam pracę w kilku firmach zajmujących się handlem. Przełomem były spontaniczne zakupy w sklepiku w Hiszpanii u lokalnej rzemieślniczki, która zajmowała się szyciem unikatowych torebek. Gdy weszłam do Jej małego królestwa poczułam to: CHCĘ ROBIĆ TO SAMO! ? Ta wizyta zainspirowała mnie tak bardzo, że od razu po powrocie zaczęłam interesować się szyciem torebek. Na początku robiłam to oczywiście hobbystycznie. Kupiłam sobie plastikową maszynę do szycia z sieciówki i zaczęłam. Było dość ciężko – wiadomo jak szyją nieprofesjonalne maszyny – ale ja się nie poddawałam. Udało mi się stworzyć kilka torebek. Były to torebki z wykrojów mojego autorstwa, o których nie miałam większego pojęcia, ale próbowałam tak długo, aż pojęłam wszystko co trzeba. Pozwólcie, że nie pochwalę się torebkami z tamtego okresu – były paskudne, ale za to we mnie, zrodziło się coś pięknego: pasja do szycia i tworzenia – tak silna, że nie mogłam przestać się uśmiechać. Kolejny przełom nastąpił, gdy zaczęłam przeglądać liczne fora i grupy w Internecie, dotyczące szycia torebek. Natrafiłam tam na wiele przydatnych wskazówek, a także przestróg przed używaniem byle jakich maszyn do szycia! Panie zachwalały natomiast stare, dobre maszyny; takie jak na przykład „Łucznik”